Brzana. Łacińska nazwa:  Barbus barbus

Rodzina: karpiowate

Występowanie: Wody słodkie. Dorzecza Loary, Rodanu, Renu, Dunaju, Łaby, Odry, Wisły, Tamizy, Niemna, Dniestru i

Dniepru, Półwysep Iberyjski

Ciało: niskie, długie i walcowate. Wysuwana dolna część otworu gębowaego , posiada dwie pary wąsików. Płetwa ogonowa

dość głęboko wcięta. Kolor grzebietu oliwkowo-zielony albo czarno-szary, jaśniejsze boki, biały brzuch. Płetwy

czerwone, poza grzbietową i ogonową, które są szare.

Długość ciała: przeciętnie 70 cm, maks. 120 cm

Ciężar: 12 kg

Odżywianie: larwy owadów wodnych takich jak muchówki, chruściki, widelnice, jętki oraz kiełże, mięczaki i skąposzczety,

rzadko małe ryby.

Tarło:
Rozmnażanie: Tarło od maja do sierpnia w temperaturze 15-18 °C, zazwyczaj w płytkiej wodzie, na piaszczystym i

kamienistym podłożu. U samca widoczna jest wysypka tarłowa, występuje na grzbiecie i głowie. Ikra brzany jest trująca.
 
Rozwój: Młode osobniki po wykluciu mają około 9 mm długości, a po 3 tygodniach osiągają długość 3 cm. Po roku życia

długość wynosi ok. 12 cm.  Po trzynastu latach życia długość wynosi około 50 cm.

Znaczenie gospodarcze: Wyławiana przez wędkarzy na  wędkę, grunt, spinning i spławik. Wykorzystywana jako bioindykatory

w procesach uzdatniania wody, dzięki wrażliwości na spadek zawarości tlenu w wodzie.  

Ochrona:  
Wymiar ochronny:     40 cm
Okres ochronny:     1.I – 30.VI